Litlu búðirnar | Íslenskt handverk

Snjólaug Guðmundsdóttir á Brúarlandi á Mýrum starfar eingöngu við handverk og kemur víða við í þeim efnum, en að auki rekur hún galleríð Sólu heima við bæ og þangað koma margir.  Meðal þess sem Snjólaug fæst við má nefna gerð „orkupoka“ hún útbýr epli úr flóka, nálapúða, málar myndir, útbýr skartgripi, m.a. úr skeljum og þá býr hún til ljóðakort svo dæmi séu tekin.

Snjólaug er vefnaðarkennari að mennt, hún starfaði m.a. sem vefnaðarkennari að Varmalandi um 9 ára skeið, en fluttist svo að Brúarlandi þar sem hún og maður hennar reka svínabú en sonur hennar er einnig með fjárbú. Sjálf segist hún lítið sinna skepnum en gefur sig alfarið að handverkinu og rekstri gallerísins.

Í Litlu búðunum býður Snjólaug upp á „orkupoka“ en um er að ræða handunninn poka úr íslenskum ullarflóka, en flókagerð er elsta aðferðin til að vinna ull og unnu Íslendingar ull í flóka í töluverðum mæli á miðöldum.  Í pokann er saumað með gömlum íslenskum saum, blómstursaum, þá fléttar hún snúrur á pokann en hann er hafður um háls.  Í pokanum er svo steinn, Djúpalónsperla sem er af gerðinni andersit en hann myndaðist við eldsumbrot í Snæfellsjökli.  Stuttur texti fylgir svo með hverjum poka og er hann á fjórum tungumálum. Snjólaug segist lengi hafa útbúið orkupokana og njóti þeir vinsælda.

Þá ætlar hún að bjóða upp á epli sem einnig eru gerð úr flóka, þau eru þæfð með nál en inni í þeim eru afgangsullarspottar sem ella hefði verið hent. Eplin segir hún ávallt vera vinsæl og það sama megi segja um Nálapúðann, sem hún kallar svo.  Hann er einnig þæfður með nál og á hann nálað mynstur, „sem er eitthvað sem kemur úr minni mínu,“ segir Snjólaug. Nálapúðarnir eru til í regnbogalitunum, rauðir, gulir, grænir og bláir.

Snjólaug sýslar við ýmsilegt annað en afrakstur af sköpunargleði hennar má sjá í hennar eigin galleríi, Sólu sem hún rekur við bú sitt.