Gullaskjóðan er fremur stór skjóða gerð úr sauðsskinni sem er lokað með reim úr hreindýrsleðri og tölu úr beini, horni eða hófi. Gullaskjóðan dregur nafn sitt af því hlutverki sínu að geyma verðmætustu ,,gull” eiganda síns, úrval beina og horna sem táknuðu hin ýmsu dýr sem finna mátti á eða í nágrenni við hinn hefðbundna íslenska bóndabæ. Leggjarbein úr fullorðinni kind voru venjulega reiðhestar, dráttarhestar eða áburðarhestar. Leggjarbein úr lömbum voru ótamdar merar, tryppi eða folöld, allt eftir stærð beinsins. Framendi leggjarbeinsins, höfuðið, varð að hundi eða hana. Kindur og lömb voru oft táknuð með hornum (ekki í skjóðunni) eða völum en oftar voru það kjúkurnar sem höfðu það hlutverk. Á hverjum fæti eru tvö tábein og fjórar kjúkur, tvær litlar og tvær stórar. Stóru kjúkurnar táknuðu ær og hrúta en þær litlu lömb. Sumstaðar voru minni kjúkurnar látnar tákna hunda en tábeinin voru ýmist tófa eða hæna.
Kjálkabein voru yfirleitt kýr en sumstaðar hestar (selt sér). Stærri horn urðu líka að kúm en aldrei að hestum.
Þessi Gullaskjóða inniheldur 14 hluti.
